Kiedy ludziom mówię o olimpiadzie filozoficznej, wielu z nich spogląda na mnie z mieszaniną strachu i zdziwienia. Czasem jest tam też podziw, jakby historia filozofii była wiedzą tajemną. Czasem jeszcze… Dowiedz się więcej »„Krótka historia filozofii”, czyli ale o co chodzi z tą jaskinią?
Charlie po śmierci swojego ojca przejmuje fabrykę butów „Price i syn”, z czego nie jest zadowolony – marzył o zupełnie innej karierze i miał się przeprowadzić z narzeczoną do Londynu.… Dowiedz się więcej »„Kinky Boots” w Teatrze Dramatycznym w Warszawie, czyli bądź sobą
Tytułowa Emma jest inteligenta i doskonale o tym wie. Zadzierając nosa, uważa się za bystrzejszą od wszystkich sąsiadów i przyjaciół rodziny. Umila sobie czas swataniem i manipulowaniem nimi, a sama… Dowiedz się więcej »„Emma.”, czyli Austen w nowym, pastelowym wydaniu
Gasną światła, widownia cichnie, kurtyna się podnosi – zaczyna się. Widzimy klasę, zwykłą klasę pełną różnych ludzi – dzieci Żydów i Polaków, dzieci biedniejszych i bogatszych, tych, co gardzą innymi,… Dowiedz się więcej »„Nasza Klasa” w Teatrze Dramatycznym w Warszawie
Wyobraźmy sobie idealnego obywatela… Jest to osoba, która troszczy się o państwo i jego mieszkańców, uczestniczy w życiu publicznym, jest gotowa poświęcić się dla ojczyzny, kocha swój kraj – jest patriotą. Wydaje się, że są to cechy uniwersalne – w każdych czasach byłyby one cenione. Ale czy na pewno? Może po prostu sprowadziłam definicję do najogólniejszej możliwej formy. Spróbujmy przyjrzeć się, jak patrzą na tę sprawę twórcy kultury.
2020 był rokiem wyjątkowym i burzliwym. Już na początku stycznia zawrzał konflikt między Stanami Zjednoczonymi a Iranem i niektórzy spekulowali, czy nie wywoła onIII wojny światowej, jednak to, co naprawdę… Dowiedz się więcej »Koronaświrusy, sasiny i szury, czyli koronawirusowy 2020 z perspektywy języka
Zapraszam do haiku – krótkie, słowo!
Nie ukrywam, Casablanki się bałam. Och, ile to się nasłuchałam, o tej legendzie kina. Moje dosyć wysokie oczekiwania nieco ostudzała data powstania i premiery – 1942. Nie zrozumcie mnie źle, uważam, że stare filmy są wspaniałe – w końcu stanowią podstawę dzisiejszej kinematografii. Lubię je też oglądać, ale często kończy się to oglądaniem na raty. Jednak tak nie było w przypadku filmu Micheala Curtiza.
Śmierć jest największą tajemnicą ludzkości. Nie da się jej uniknąć, towarzyszy nam od zawsze. To ona kończy życie i sprawia, że w naszych głowach pojawia się pytanie o sens życia, które tak prędko znika. Jaki jest tego wszystkiego cel? Czy w ogóle jakiś jest?
Podczas mojego pobytu w Paryżu musiałam zobaczyć chyba najsłynniejszą galerię sztuki na świecie. Nie mogłam się doczekać, aby zobaczyć Nike z Samotraki, Wenus z Milo, obrazy Arcimbolda, Wolność wiodącą lud… Dowiedz się więcej »Muzeum-celebryta, czyli Louvre